خشوع عشق

درون پرده چي مي رود

باران اشك مي رود  تا دل شود جيجون ما

باران چون اشكي مي شود در ماتم هجران ما

 من سوختم در داغ تو . من ساختم با رنح تو  اي عشق  باراني ببار

بر چشم ما.

 اي اسمان . اي استان قدسيان .

 ديدي كه چشمم همچون جيجون مي شود در هر سحر؟

ديدي كه دل بي تاب يك لبخند توست ؟

  اي اسمان بر داغ هجرانم صبوري كي كنم

  من سوختم پروانه وار. من سوختم در لحظه ها.

ارام شد اين اشك من .

 وانگه به ارامش رسيد . چون دست عاشق مي رسد 

دامن كشان صحراي دل را مي رود

  اين اسمان باران اشكم را ببين .

    مهتاب  من گم گشته در ابر سياه 

   در غربت هجران ما . باران تسلا مي شود بر  سوگ اين هچران.

باران ارام مي بارد  در سحرگاهان

      به  طراوت چشمي  عطري تازه مي دهد

    سحرگاهان به عظز و بوي دلي  بي تاب مي شود

      صدايي در متن ارامش سجر

                 و باران جاري مي شود چون فرات

        چه عطري دارد اين اشك اسمان /

  صدايي در وسعت يك حس تازه

         باران ريزي مي بارد و چشمان عاشقانه من

   در زبر باران نمناك مي شود/  خيره در اسمان مي شود

    انگاه كه در ان سوي باران

 قدسيان را به طواف عرش نظاره گر مي شود.

 دلم سرشار از عشقي تازه مي شود/

 حسي بسان باران . 

    سجرگاهان چه عطري دارد اين باران عشق

و  چشمان منتظرم  به وسعت قتوت مي شود.

  پرستوي خيالم به بام عشق سفر مي كند

 انگاه كه به نماز ايستاده بود

 قامت چون سرو  مهربان من

   امام عشق در بيكرانه يك سحر

   امام ذل ما در حريم نور

  چه زيبا سحري بود

  كه ندايي مي امد از ان سوي اسمان

 و لبخند خدا در اين نماز ترنم  مهرباني عرش

  ومن وامانده در شكوه عشق

ان اسطوره هميشه جاويدم در وسعت نور

 و ترا مي خوانم در هر قنوت

و سجده هايم با ياد تو جان مي گيرند

 تا كي شود دوباره به پا پوسي قدمت

 دوباره چون نيلوفري در بركه چشمت

   شكفته شوم .

و  دوباره به شوق نماز عشق در سحرگاهان

 عطر نگاهت را حس كنم.

 كه نمازي چنين عظيم را

كه قدسيان سرشار از طراوتي شوند

  اسمان پر از حس تازه مي شود

 و نماز ما در تمناي وصل   

 به لبخندي زيباتر از گل نور  مبدل خواهد شد

 باران همچنان مي باريد

 و  ايوان دل ما  پر از عطر تازه اي

شد /  عطري از سدره المنتهي ملكوت

تا   خدا در وسعت دل ما  بيايد  .

و عشق دز متن  نگاه خدا زيباتر شود

 اي چشم مست  .

ببار بر دلم باران عشق را 

و اين شعر را ناتمام مكذار

كه حاودانه شود شعر من با ياد تو

كه نور پسنديده مني در وسعت هر رقص ساقي تو

كه ميعاد چشمان من به صداي پاي تو

عادت كرده است .

اي جبجون من 

. هاله اي از نور در اسمان عشق  من باش

 و  تا ان سوي اسمان عطرافشاني كني  ساغر بدست

مرا به ميخانه چشمت دعوت كن

تا در محرابش نماز بخوانم .

 و به سوداي زلف سياهت 

 محراب سجده ام باش.

اي هميشه عشق

 اي وسعت بيكرانه مهر

اي صبور عاشق

 اي عاشق هميشه در ايثار

و اي من كه در  فناي تو

 چون ابوعلاي معري شدم .

بي دست و پايم كرد

 غمزه چشم تو.  ولبان تو چون به هم مي اميزد

من فريادي مي شود از شوق